Linn Heidi Stokkedal bloggar

31.mai

Mai månad er over, og eg er forbausa over kor fort denne måneden har gått.
Underteikna er no ferdig med hennar fotoeksamen, og jobber med avgangsutstillingen sin.

Eg har hatt eksamen i over ei måned no, og eg har vanskelig for å tru at min fotoutdanning er over, og at eg no er fotograf. Dette er ikkje berre kjekt, det er skremmande. Eg skal no, for første gang i mitt liv betale husleige ut av mi eiga inntjente lønn, og det er ikkje snakk om stipend som kjem inn og reddar dagen lenger. Det blir vanskelig for å å tid til å eksperimentere, og å skyte egne prosjekter, istadenfor blir det sikkert mykje kaffekoking, og knoting foran datamaskinen. Eg har vore fotoassistent tidligere, og det er veldig hyggelig viss du får ein hyggelig fotograf å jobbe for. Det eg er sikker på er at eg er ferdig som fotoelev, og er klar til å tre inn i arbeidslivet som fotograf. Eg er svolten på erfaring, og eventyr, eg er klar for å bli biznizkvinne.. trur eg! Som alle andre elever som går ut frå ein fotoskule så er det alltid spørsmålet om eg har gjort nok disse 2 åra? Har eg fått nok gode råd? Burde eg studere lengre? Eg er redd. Eg føler at det var ikkje så lenge sidan eg slutta på vidergående, og no er eg ferdig med den utdanninga eg ønska i alder av 20/21 år.

De sikre rammene er no vekke, og eg skal flytte til ein by kor arbeidsledigheten er skyhøy, og det er nesten umulig å få tak i leilighet: Stockholm. Planen min er å flytte dit i august, og til då må eg starte eit føretak på mitt namn, og tjene penger så fort som mulig. Eg har allerede fått ein deltidsstilling som assistent for ein motefotograf. Men eg veit ikkje heilt kor godt eg vil tjene på det. Det vil bli fint då, å bu i Stockholm. Alle som eg har snakka med som har budd der, skulle ønske de kunne flytte tilbake for det er så fint der.

På ein måte er det trist å forlate Trondheim, etter så mykje morro eg har hatt det, og så mange venner og bekjente eg har fått meg. Eg føler virkelig at eg har fått det meste ut av denne byen, men som eg har sagt til mange andre; Viss du ikkje er i frå Trondheim, er det ofte kun ein mellomstasjon. Det er utrulig mange flotte menneske i denne byen, men som ei bygdejente så tørstar eg etter meir folk, fleire gater, og større bygningar. Trondheim har fort krympa sidan eg flytta hit.

I slutten av Juni så flytter eg tilbake til Etne, noko eg trur blir kjempefint! Eg skal spare penger, og jobbe og tilbringe tid med familien. Der får eg forhåpentligvis oversikt over Sverige-situasjonen og roa nervene mine litt, for akkuratt no føler eg at alt står på hovudet.

- Linn Heidi

5.mars

Me skriv mars og ein stor filmfestival er i vente. Kosmorama; Trondheim internasjonale filmfestival, kor det skal vere stor prisutdeling, filmpremiere og mykje anna. Eg har vert så heldig å vere kosmorama-dama i år! Det betyr at det er plakater, vignett av meg på kino, på t-skjorter og dette er jo veldig stas. Eg er æresgjest på alle festene, og eg får sjå alle filmane gratis. Dette er kjempekjekt, i allefall for ei jente som meg, som liker merksemd og publisitet! 11. mars blir ein stor dag, kor eg skal fotografere Are Kalvø på dagen, så skal eg til frisøren og bli styla, for så å dra på opningsfesten, og sjå premieren for filmen «En helt vanlig dag på jobben», som handlar om historia om ein Se og Hør-journalist, og gir innblikk i kva som føregår bak dei lukka dørene i redaksjonen. Etter dette skal eg omgås med litt store namn innan filmindustrien i Noreg. Dette er så spannande!


Her i Trondheim er det iallefall kaldt, ligger på sånn -20 om dagene, og strømprisen har vert på 11 kroner i minuttet på det verste. Eg er redd for å bruke strøm og for fryse. Ikkje så morro i grunn. Eg bur i eit gammelt trehus, som ikkje er godt isolert, og har rom i kjelleren, rett på grunnmuren. Kjenner kulden kjem opp av golvet, og hjørnene som ikkje er lista. Dette er det tøffe studentlivet tenker eg, i tillegg til at eg bur i den delen av Noreg der straumen er dyrast i landet. Då sett ein pris på ullsokkane ein får når ein drar heim att, og investerer heller i ein ullstrømpebuksa enn middag for morgendagen. Kanskje de har rett om at istida er rundt hjørnet, det følest i allefall slik når sikringen går om natta for folk skrur ovnane sine opp for fullt i frykt for å våkne opp som ein ispinne dagen etter.

Det ligger ein pansertjukt lag med is ute på gata, kor du kan sjå papirbiter, og søppel frå ifjor, som fossiler inne i fjellgrunnen. Du risikerer liv og lem ved å ta ein handletur til Bunnprisen, slik pleide det ikkje å vere. Ikkje berre må du kle deg som om du skulle bestige Mount Everest, men du må våge deg ut på den glatteste isen, ved sida av vegen. Eit motgående person som kjem imot deg, som ønsker å gå på det tørre område på gangfeltet, tvinger deg ut på den glatte fjellsiden ved siden av. Du må bruke balansen og teft, i det du går forbi personen. Idet du har kryssa og kjem ned, er du trygg, for no. Det som også er ikkje hyggelig med dette veret at ein blir ikkje mykje sosial. Folk kler seg med hetter, skjerf over heile ansiktet. Så viss du skulle vere så heldig å gå med ein god kompis av deg, må du snu ansiktet ditt i retning mot hans ansikt for å kunne lese leppene hans, for det er umulig å høyre noko gjennom det tjukke laget av lue og hette. I tillegg at ein prater med skjerf over munnen. Gjer heile opplevelsen med å gå, og holde balansen mykje verre.

Våren kjem vell snart

23.januar

No har det blitt 2010 og eg er tilbake i Trondheim. Eg hadde ein kjempefin juleferie hima, og eg fekk gjort akkuratt det eg ville gjere. Slappa av med familie, køyre bil, fotografere og møte venner og bekjente! Juleferien gjorde meg ekstremt godt, og eg drog tilbake til Trondheim veldig fornøgd! Er fornøgd med at eg fekk stort sett berre nyttige, eller små ting som eg slapp å ta med meg i bagasjen!

Då eg var hima sov eg på det rommet eg hadde då eg budde hima og det var veldig koslig, og spesielt. Det er ikkje det rommet eg pleier å ligge på når eg kjem him på besøk, men det passa seg bra at eg skulle sove der denne gangen. Det var nostalgisk, til tross for at rommet ikkje ser ut slik som eg hadde det, så var utsikta stort sett det samme, og fortsatt den same tullejenta over gangen. Det var noko veldig fint som skjedde i juleferien, som eg ikkje kan setje fingeren min men som har gjort livet mitt litt finere siden!

Eg tenker på neste gang eg skal tilbake, kanskje det blir i påska? Det er ikkje slik at eg har ein så stor trang til å vere tilbake, men eg vil ikkje at det skal gå så lang tid mellom mine visitt denne gangen. Eg har også lyst til å oppleve Etne mot våren, kor eg kan fotografere på location utan at det er snø overalt, slik som de fleste bilete mine!

Eg såg på grannar si nettside at det var ein undersøkelse om du brukte bygde kinoen? Det var mange som brukte Etne Kino, men det var og mange som ikkje går på kino. Eg syns kino er kjempekjekt, og eg prøver å gå på Etne Kino når eg er hima for det er skikkelig nostalgisk, og ein veldig flott kinosal! Det har skjedd mange ganger at det har berre vore meg og mine venner aleina i salen, og det er jo kjempekos! Og det samme er når kinosalen er heilt full, det er ein kjempefin kjensle, at så mange frå ein så lita plass samle seg for å sjå på ein film! Når eg går på kino her i Trondheim, kan eg tilogmed velge hvilken kino eg vil gå på, og det er mange saler, og ein del forskjellige filmer også! Det er også ein god del gode, og framande sjokolader de har i kino-kiosken, men alt i alt så syns eg at Etne Kino er eit knall bra tilbod! Det blir aldri utrendy å gå på kino, er aldri kjedelig å ta den du liker på kino og dele den opplevelsen.

Eg sjølv har kjempemange gode minner frå kinosalen. Eg hugsa at eg og ein kompis såg Der Untergang eller noko, og så skulle kompisen min skremme meg, og eg reagerte med å slå han i nasen, til han faktisk blødde! Eit år under Etne Marknaden, ville mamma sjå Notting Hill, og eg ville verme å sjå den romantiske komedien. Eg ville si at eg angra, for mor mi kjøpte seg popkorn for andledningen, og så var det ein morosam scene i filmen, så gjorde at ho byrja å le, og i ein kjedereaksjon begynnte ho å hosta veldig høglydt av eit resultat av popkorn som satte seg fast i halsen. Dette syns eg på dåværende tidspunkt var svært pinlig, men eg kan sjå tilbake på det no og leMamma tok meg og søstrene mine med på kino også, og eg har blitt fortaldt at eg måtte spy under filmen ( eg veit ikkje om det var for mykje søtsaker, eller om det var noko på skjermen eg reagerte på ) eg rakk iallefall ikkje å gå på toaletter og spydde midt i oppgangen. Mange gode minner derifrå!

Det var ingen andre alternativer å gå på kino når eg var yngre, det var kun Etne Kino!

- Linn Heidi

Ny 26.november!

I dag bestillte eg flybilletter him til Etne for jula, tok det meste av stipendet mitt, men det er absolulett verdt det. (no må familien rekna med heimaspikra julegaver, for no kjem Lillo him til jul ) Å komme seg frå Trondheim til Etne er ikkje alltid det lettaste, eller det billigaste! No har eg ikkje vert hima sidan mai, ( i konfirmasjon til min kjære lillesøster Viviann ) og det kjennes ut som ein evighet sidan. Grunnen til at eg befinner meg så langt nord er at den fotoskulen eg ville gå på befinner seg her oppe, og så er det jo slik ein fin, liten by. Men når ein først har tatt valget for å dra så langt himafrå, så må ein rekne med ein litt vanskelig rute him, og det er mange grunner til at eg ikkje har vert hima siden.

1. Det er veldig dyrt
2. Jobba mykje i sommer for å ha råd til husleie og diverse, så det var vanskelig å ta seg fri.
3. Veldig tidkrevande viss du ikkje tar fly. Førre jul tok eg tog frå Trondheim til Stavanger, for så å ta kystbussen vidare. Fekk lest 2 bøker på turen. Så det er vanskelig å ta seg tid frå skule til å ta ein tur himom.
4. Hadde ikkje haustferie.

ja.. men dette ser eg skikkelig fram til. Eg kjenner eg sakner familien min kjempemykje. Det er ikkje det at eg er ubekjent med det å vere lenge vekke frå familien min om gangen, for det er eg igrunn. Eg flytta jo frå Etne rett etter 10. klasse for eg drøymte om å dra til Stavanger å gå på vidergåande der. Etne blei så lite, og eg trengde rom for å utfolda meg. Og siden så har eg budd eit stykke frå Etne. På ein eller anna måte så blir ikkje min tilknytning til staden noko svakere, tvert imot. Kvar gang eg drar him så prøver eg å fotografere eigne prosjekter, lage porteføljearbeid, og noko av det beste eg gjer, skaper eg i Etne. Eg trur eg kan takke det mystiske båndet mitt til denne lille bygda.

Eg har mange kjekke ideer til fotografi når eg kjem tilbake, og denne sommaren som var klarte eg endelig å få lappen, så eg skal få låne mamma´s sin bil. Det ser eg iallefall fram til! Vere vaksen og køyre bil i Etne.

Turen min him går først til Bergen, kor eg skal besøke min storesøster Cecilie, som eg ikkje har sett siden Mai. Me er begge veldig travle jenter, men det skal bli såå fint å sjå ho att. Bergen er ein kjempefin by, har vert der eit par ganger tidligere og byen sjarmerte meg.

På denne kvelden her er det kjempekaldt ute, men i dag bestillte eg og resten av kollektivet vårt 1000 liter ved, så no koser med oss i varmen i dette gamle trehuset. Kjensla av å kjenne varmen frå ein ovn i sitt «eige heim» er fantastisk, eg har heilt gløymt ut kor god den lukta av ved, og den gode varmen den utstråler.  Eit par veker igjen her i T-town, og så er eg endelig hima på Kambe.

 - Linn Heidi