Grethe Hopland Ravn bloggar

Yoga-Grethe

Det e onsdags ittemiddag, og terskelen eg trør øve e høg…. Knallhøg! Eg kjenne at magen romla og vende på seg, og det e slettens ikkje verre enn det pleie å ver’ når eg ska te tannlegen å bårra et stort hål.. saken e berre den: Eg ska ’kje te tannlegen…eg har heller ’kje et stort hål eg ska båra…. ska på YOGA!!!

Må innrømma at det hørres spennande ut, å me’ et par hjelperar så har dradd litt i taue’ e eg altså nå komt på gli. Eg grue meg! Koss i all verden ska eg komma meg jøno denna timen?  
Ein smilande Yoga-Thor møte meg i døro, og det e ein lettelse å hørra at dagens time blir litt ”light” sio Yoga-Thor har problemer me’ ryggen sin. Så starte timen….

Instruksjonen e oppvarming, og me går rundt i ring! Sjøltilliten min auke bittelitt for kvart steg eg tar – for detta takle eg jo! Hoi og hei kor det går!!! Fortare og fortare rundt og rundt… snu og gå andre veien… Tjoo-hooo … detta går jo så det grine!
Så strekke me oss litt, bøye oss litt. og så ska me visst ta litt armhevingar…(gulp…). Eg har bestemt meg for at alt eg gjere denna ittemiddagen – ska gjerast med heva håve, og når eg faktisk dirre i armane på første tur ned(!) mot matto, prøve eg så godt å gjera det også med heva håve! Så kjeme det som ein velsignesle fra Yoga-Thor…”Huske å puste, damer!! Jeg vil høre mye pusting!!” Rundt meg begynne folk å pusta og hvesa, og eg følge på…heilt naturlig!! For nå e nasen komt ned i matto…og eg ska OPP igjen på denna forbaska armhevingen…

Stteeeiiiikkkkeeee…Yeeeesssssssss….. eg klaaare det jo!!! Mestring!! Eg har klart ein heil armheving!!! Hallelujaaaaa!!!! Så begynne eg på armheving nr to og blir avbrutt av Yoga-Thor som seie at nå skal alle ligga på rygg og strekka beino i vêret. Så ska me sakte men sikkert senka beino strake mot golvet… Eg senke…eg senke…eg senke… oj oj oj… Tyngdekrafto e i ferd med å ta øvehånd her.. må jo kjempa for å holda skuldre og håve i matto.
Tyngdekrafto ska visa seg å spela ei svært så sentral rolle i min debut med Yoga’en. Det e berre et realistisk faktum at min relativt variable symmetri, har ein forbaska men viss tendens te å få vakre grasiøse strekk/balanse øvelsar te å minna meir om et flaksande fuglaskremsel på ein staur… men men… Håve’ heva, Grethe!! Så e det tid for “Solhilsen!” Her helse’ me på solo, med elegante og ærbødige store bevegelsar! Nesten så ein blir litt religiøs av heila greio. Strekk, bøy, dra, baaalanse, krum rygg, bøy…

Så nerma timen seg slutt! Tebake på matto står eg å kjenne i heile kroppen min at detta hadde eg godt av!! Håve e fremdeles heva og i samme slengen trekke eg inn pusten og kjenne at det e så forbaska godt å leva! Timen e definitivt slutt! Joggeskodno e på igjen, og i det eg stige ut av døro, oppdage eg at den høge terskelen nesten e heilt borte! Det blir så absolutt fleire yogatimar på Yoga-Grethe, sjøl om eg ei lang stund framover heilt sikkert kjeme te å minna om det flaksande fuglaskremselet på staur, og det blir nok sikkert både vinter og vår igjen før eg klare å gjera meir enn hal’aen armheving. Tyngdekrafto får spela ka rolla den vil for Yoga var rett og slett midt i blinken for meg!     O’sole mio… O’ sooooole mio….

17.februar!

Arbeidsdagen er øve, og eg svinge inn på parkeringsplassen til barnehagen. Detta e del to av dagens høgdepunkt!! Eg har nettopp plukka opp eldstemann på SFO, og sjølv om ungen min e blitt stor 4.klassing og syns eg av og til kan vera både det eine og andre i den håplause enden, e 4.klassingen min ikkje større enn at Mamma sine åpne armar er goe å springa inn i – på ein kald vinterettermiddag. Nå e det dei to yngste av mine håpefulle som ska hentast. Eg stige inn gjennom barnehageporten og før eg heilt får orientert meg på lekeplassen, hørre eg: ”Maaammaaa!!!” og vips har eg fanget fullt av to gla'e og deilige gutar som uten tvil trone på toppen av Guds skaparverk. Skitne og fulle av sørpa eller snø – alt etter ka gradestokken vise, sloss di om plassen i fanget, og snakke i munnen på kvarandre om dagens store hendelsar og opplevelsar, og litt sladring om kim så har gjort både ditt og datt. Glømt er heile den lange og seige prosessen det er å forlata huset kvar morning me 3 søte små…som på den tida er alt aent enn søte!

Ofta har eg tenkt at eg opptrer lika listig som ein tigertrenar kvar einaste morning. Med list og lempe vekke eg to av tre. Eldstemann må ha seg 5 minutt på ein stol på badet, før hu kjeme te hektene. Mellomsten sprette som regel ut av sengo, for han har vore våken lenge allerede, og minstemann kan lett minne om et nødslakt som dingle i den retninga ein sende han. I lett koma ligge han på baderomsgolvet, med ein torre klut øve auene så ikkje lyset frå taket ska blende han – nåkke som eventuelt ville gjort han i harnisk! Stell og vask er som regel vel øvestått før han våkne te liv.

Mellomsten må tas på med silkehanskar! Te tross for at han har vore lenge våken allerede, er han humørmessig like uberekneleg som ein tiger. Her e det barre å greie han med håro! All påkledning skal skje på badet. For ikkje lenge sio kom eg i skade for å ta på han bokso i ståvo, og det var total krise for ein vaneramma 4-åring. Aller helst sko bokso av igjen, for så å bli tatt på atter ein gong – på badet. I min alvorlig store mangel på å berekna minuttar om morningen, er det sjelden slingringsmonn for sånne krumspring. Ofte kjem dei faste frasane som perler på snor: ”Dåkke må skynta dåkke!! – me begynne å få dårlig ti!!!” Dette e som regel kinesisk for ungane, og i itterpåklokskapens analyse må eg vel nok innrømma for meg sjølv at eg aldri ein gong har forklart ungane mine at det å skynta seg faktisk betyr ”å gjere alt me ska gjera – litt fortare enn vanli'”

Hektiske minutter forsvinne mesten før di e begynt. Ein itte ein havna ungane ute i gången, itte kvart utstyrt med både jakke, hua og sko. Så er det berre å vente te Mamma har frest forbi speilen i et meir eller mindre halvhjarta forsøk på å fiksa litt på fasaden. Det tar ikkje månge minuttane, men likevel hende' det både titt og ofte at knappar en ikkje bør trykka på – nettopp blir trykka på. Minstemann er ein mester til detta, og mellomsten tenne på alle pluggar! Det trenge ikkje vera nåkke aent enn at di alle tri er opplaina me støvlar på beino. Så plutselig hørre eg fra minsten «…Sandaler…», å så er me i gong. Mellomsten svare': «Nei, det er støvlar!» Minsten legge til sin mest irriterande «ædda-bædda-lyd» og seie' «Næ-hæi…Sandaler».

Eg står på badet og pusse' tenner så fort at heile den nyfriserte manken dingle fra sida te sida, i kamp med sekundo før det heila ende opp i ein skikkelig tigerfight. «SANDALER!!!…STØVLAR!!!…..NEEEEIIII…SANDALER…..STØVLAR……UUUÆÆÆÆÆ!!!!!!! MAAAMMMMAAAA!!!»

Motoren starte, og bilen er sett i revers. Ungane sitte i kvart sitt sete, og kikke på meg som må snu meg for å rygga bilen ut av garasjen. Ytterjakko ligge i passasjersetet og kjeme te å ligga der te dampen fra min stressa kropp har lagt seg. Pulsen og sekundo sloss om det nesta slaget, og oppi håve' mitt love eg atter ein gong meg sjøl at neste morning ska eg stå opp minst tjue minutter før.
Plutseleg hørre eg frå minsten i baksetet: «Mamma…Nå e eg gla!» Eg heva øyenbryno mine og kjenne at ekkoet i øyrene etter siste slag fremdeles jalla... – men svare så kjekt eg kan…«Jammen då e eg og glad!»
Han ler ein goe latter og seier «Jaaa – då e alle gla!»
I mitt stille sinn tenke' eg mitt, men spele med så godt eg kan (grrr).
Turen inn i barnehagen og på SFO, er fremdeles ein slosskamp mellom sekundo og puls, men e og itte kvart blitt ein vane. Kvar og ein får ein kos og ein klem fra Mammen før eg haste viare på jobb.

Morgonstund er gull i munn - er det visst nåkke så hette'… Eg for min del, har ikkje peiling på ka det enn sko bety. For meg e det ittemiddagen som er gull i munn. Om ikkje lenge e eg på vei him igjen itte endo ein arbeidsdag, og ska snart ha gjensyn med tri fantastiske og herlige skapningar! Et gjensyn så eg gler meg te ein heil dag – og som toppe det mesta eg kan tenka meg. Likavel kjeme eg ikkje unna at morgendagen ganske sikkert starte på samme måte så dagen i dag – og eg trur ikkje eg e eneståande i denne samenhengen. Mång ein gång har eg møtt mødre med mascara på øyelåkket, ein rånge genser, litt lebestift på framtånno elle' litt tannkrem i monnviken. For å ikkje snakka om all slags hårsveisar og klamme panner med raue hektiske kinn… og kvar ein gong har eg tenkt: Det er så godt å sjå!

Ny blogg, 1.desember!

E me ikkje løgne??

I gamle dagar då eg va’ liten, va det ingen så reagerte på det så tesynelatande alle reagere’ på i dag. Eg har for eksempel vokst opp i den enkla truo på at svarte mennske med krusidull-hår rett å slett hette neger. Ikkje ett øyelokk himla når me sa det, den gongen eg va liten. De’ va berre sånn – uten at de’ va ein einaste rasisitisk mistanke av den grunn.
Te å me’ Torbjørn Egner har skreve sång om negergutten fra Afrika. Ingen ungar i alle fall har hatt nåken baktankar me’ de’! Vesle Hoa va jo faktisk ein liten negergutt, med brun hud å krusekrøller.
I dag har denna teksten blitt forandra te nåke aent… ikkje vett eg ka de’ har blitt, men den gamle teksten va rett å slett for RASISITISK for di voksne så har rett te å uttala seg.

Ein gong eg var på reisa, i samen med gjengen min på folkehøgskulen, tok me turen te Israel. Mens me satt å venta på flyplassen, lerte eg ka ”araber” var på tegnspråk. Ei i klassen min visste visst det. Ho tok fingen sin og laga bue frå øverst på naso – og ned mot nasetuppen. Altså såg det ut som om det sko itteligna ei real «kroknasa»
Detta va’ visst tegnet for «araber» på tegnspråk…den gongen…
I dag e visst detta også forandra. Det blei for KRENKANDE for arabarane.

I sommar leste eg i ei dagsavis om forfattar og sosialantropolog Sindre Bangstad, som på den tio hadde komt ut med ei nye bok om det sekulære samfunn, der han konne fortella at hans første sjef var pakistaner…den gong. Han e for så vidt pakistaner i dag og – men de’ e visst helle ikkje lov te å sei høgt i dag. Nå ska me bruka ”muslim” heller. Koffer ska me hekta oss opp i detta då? Han e jo ein mann frå Pakistan….altså ein pakistaner…?? Kan ikkje forstå at detta e så gale??

Som liten likte eg å bli lest for. Det va’ det kjekkaste eg visste! Eg fekk hørra om Emil, Pippi, Tjorven, Julie fra Havrekleiva, Ole Brum, Heidi fra Sveits og ikkje minst om Mumietrollet. I Mumie sin verden fantes: Lille My, Mamma Mumie, Pappa Mumie, Snusmumriken for å nevna nåken… og ikkje minst: Homsane!! Di var nåken skumle spøkelser – og i mitt barnasinn var di berre de’! Kor e di blitt av i dag?? Koffer i all verden er ikkje Homsane lenger med i historien om Mumietrollet??
Nåken seie’ at de’ blei for SJIKANERANDE.

Ikkje får me lov te å sei Japanesarar eller kinesarar heller. Då ska me sei «Asiatarar» eller «Det asiatiske folkeslag»
Ikkje ska me sei indianarar heller visst.. me skal sei «dei opphavelege amerikanarane».

Når det kjem te kakebaksten e heller ikkje alt som det var før. Då eg va liten kjøpte me av og te «Negerboller». Di va knallgoe’ og såpass små at eg konne putta heile negerbollo i munnen på ein gong. I dag har også desse fått nye navn. Mine ungar ser strengt på meg, hvis eg glømme meg ut og seie negerbolla…for i dag hette di nemlig «sjokoladeboller».

Derfor blei eg ganske øverraska her om dagen, då eg og ungane sko kosa oss litt. Me gjekk på butikken, eg hadde lovd de kvar sin kakemann, som premie for ett elle’ aent.  Me kom te kakemann-hyllo, og der konne me selfølgelig velga mellom kakemenn og kakedamer(!) ….MEN…på sio av desse kakemennene låg det nemlig fremdeles JØDEKAKER?? Tenk at jødekakene fremdeles eksistere?? Egentlig har eg vel aldri tenkt øve at di herlige, sukkersøte kakene sko hetta nåke aent enn de’ di alltid har hetta… Likavel hadde eg ikkje blitt så øverraska hvis Jødekakene ôg hadde fått nytt navn snart.. Kan jo godt henda at nåken glupisar bestemme at detta navnet ôg e rasisitisk, krenkande elle sjikanerande?? Ka sko eventuelt den ”nya” Jødekako hetta då??  «Sukkerstjerne???» kan jo heilt sikkert bli et aktuelt navn??

Nei, ein ting e nå sikkert. Eg blir ’kje klok på detta i det heila tatt..

Kanskje eg sko laga meg litt lunsj i staden?? Kanskje eg sko kjøpt meg ein pariser-loff, med italiens salat og kinakål te?? Det e jo berre sååå godt!!! .. Men forresten… Kanskje eg burde sei Vest-Europeisk loff, med syd-Europeisk salat og Asiatisk kål ??…berre sånn for sikkerhets skyld….liksom???  

Ærbødigst : «Nord-Europear Grethe»

Oppdatert 27.oktober!

Grønne fingrar – og mangel på sådan…

Så var dagen ugjenkallelig her!! Eg har prøvd å unngå ’an i månge månge år, men ikkje søren om eg kan øvesjå den erkjennelsen eg kom fram te i dag. Nesten som ei stor, svær og negativ åpenbaring… Eg e rett og slett totalt talentlaus når det kjeme te grønne vekster og blomster i det stora og heila!

Ikkje forstår eg meg på løvetannen ute i tunet! Det e et dø’født og lite øveraskande tap eg går på gong itte gong i kampen mot denna litle %&¤#&%#¤%.  Kvar vår har eg ein pitteliten (!) ny glød, og prøve å fortella optimistisk te meg sjøl at i år ska eg ta rotta på’an!! Eg kjøpe på gift og står klar me’ vernebriller, hanskar og sprute i samme sekund ( i alle fall i samme veka…) så de’ grønne dustene stikke opp av grusen i tunet mitt. Det e ei sann fryd å dynka dritten med gift. Lika stor e fryden når eg itte nåken dagar ser at livet ebba ut av den stakkar gule, fæle, innpåslitne «blomsten» Men gledo vare ikkje lenge!! Eg e ’kje før ferdig me’ neste dags middagsmat, før de’ grønne tustene står og skrattler av meg i tunet igjen.
Ska sei det e irriterande!! Ikkje får eg vekk de’ grønne vekstene eg ikkje vil ha i tunet… Men eg får søren meg ikkje livet te å spira i de’ plantene eg faktisk vil ha i hagen min heller!! Eg starta som regel med go’ frisk og handla inn planter og buskar for å få hagen min så fin så berre det..
Men akk… det går lika gale kvart år. Enten så glømme eg å vatna de’, elle så vatna eg de’ alt for møkje, og te slutt så henge det mesta med håve, av enten den eine eller den andre grunnen.

    Så nå er det høst!! Hagemessig – e eg vel egentlig berre gla for det! Nå e det berre strabasene inne igjen… Det står ikkje bedre til inne heller, ska du veta! Av og til får eg sånne innfall, der eg har lyst te å fornya heila ståvo mi – og handle inn på blomster og kaktusar! Pynte opp og dille’ og dalle… og gjett om det blir koselig og flott!! I allefall i et par veker framøve. Så går eg på samme smellen så før… det meste begynne’ å henga med håve. Eg vatna for harde livet – og klare som vanlig ikkje å skilla mellom vatning og drukning. Uendelig dårlig sirkel…
Så i sommar kom eg på ein flotte ide!! Eg og maen hadde vore på ein blomsterbutikk i Bergen for å kjøpa ei plante til ein unkarskamerat, og eg sa til ekspeditøren, som sant var at eg ville ha ei plante som var levedyktig i ein unkarsheim! Ekspeditøren henta fram ein grønn sak, som visstnok sko vera vanskelig – sjøl for ein unkar – å ta livet av… I det me sto inne i blomsterbutikken og handla til unkaren, begynte ein tanke å voksa inne i håve mitt.. (kanskje eg skulle kjøpa to te meg sjøl også?? For hvis dei e garantert øvelevelsedyktige hos ein unkar..så kan det jo henda det e håp for meg og???)

    I dag e altså dagen her!! Dagen då eg ein gong for alle må innrømma for både meg sjøl og resten av vero at eg aldri har hatt og aldri kjeme te å få de’ forbaska teite grønne fingrane!! Har egentlig aldri hatt interesse i å ha de’ heller, men det hadde jo vore så kjekt å hatt ei sånn interessa!! Tenk så gøy om folk som gjekk forbi kunne sagt «Så fine hagen din er, Grethe..» Men den drømmen e nok lika realisitisk som drømmen om smal midje, 12 vekers sommarferie og luksusleilighet i Hellas. Likavell e det størsta plante-nederlaget mitt nå et faktum. I dag har eg kasta to «ungkars-garanterte-planter» i bosset!! Dei daua!!! Har du hørt på maken?? Eg kan ikkje fatta at detta konne henda meg. Så i dag har eg gitt meg et løfte: Fra nå av e det kun tullipanar og falske blomster i ståvo mi som e lov. Alt aent e berre ris til ego ræv og ein trøkk for sjøl’tilliten min. Te tross for detta e eg gla’ !!! Høsten e ei formidabel årstid!! Spesielt med vêr så i dag. Sol, klarvêr og tusen vidunderlige fantastiske fargar i alle krikar og krokar!! …. det besta av alt: Alle(!) har hagar som helde på å visna !!! Woo Hoooo… !!!!

Måndag 27. juli 2009

Uhelbredelig Troikaholikar

Eg nyte det faktum at eg e heilt åleina på butikken - for ein gongs skyld! Ingen ungar så mase "Mammaaaaa - kan eg få ... kan eg få... vær så sniiiiil" Rolig og avslappa vandra eg blant hyller og reolar, og får te og me' ti' te å kikka på både de' eina å det andra!

Å plutselig ser eg an'... Min favoritt øve talle favorittar!!!! Eg snur meg vekk, for detta e mitt narkotikum...min demon så står å friste meg... Eg nesten føle' at han rope navnet mitt, og eg kjenne at all motstandskraft barre pipla ut gjennom tedno... Så snur eg meg å lese dei flottaste bokstavane i heila vero... "Troika" De' raua papiret glitra mot meg og på to sekund går eg på ein formidabel smell. Glømt e alle turane mine rondt Osnes, på grunn av alle dei andre Troika'ne som har passert drøvelen, glømt e den formidable innsatsen eg har hatt i det sista - for å avrusa meg mot Troika'en... Eg berre går mot min goe gamle og kjære venn, og på tri sekund har eg han godt planta i korgo mi.

Så går eg te kassen, betale og stappe heila syndo mi i jakkelommo.

Resten av varene går i handlepåsen. i lommo ligge Troika'en min trygt å godt. Der ska den også få ligga te ungane e i seng. Gubben e på fisketur, og kjeme ikkje him før longt utpå morningen. 

Eg kjeme him, og lure meg inn på kjøkkenet. Prøve å vera så vant så mulig, og begynne å legga på plass varene. Ungane blir fort ferdige me' å inspisera påsen min, og e skråsikre på at Mamma ikkje har kjøpt nåke godt i dag heller! Ein itte ein forsvinne di ut av kjøkkenet mitt, og kjapp så lynet får eg smugla inn syndo mi, mellom ketchup'en og ein grov sennep. For å sikra meg at ingen ska finna skatten min, kikke eg inn i kjøleskapet for å finna de' mest uinteressante for ungane som eg kan setta kloss oppi både ketchupen og grovsennepen.. då e det jaffal ingenting så ska fanga oppmerksomheten deiras. Ahh!! Sursild og jalapeños... glimrande! Eg går ner på kne for å sjekka at troika'en min e godt kamuflert - og kan ikkje aent enn å smila fra øyra te øyra når eg konkludere me' at han e umulig å få auga på. Flott!! Måtte berre kvelden komma, å ungane sovna.

Fira timar seinare e eg i mål. Ungane sove søtt i kvar si seng, alle tri. Eg småspringe ut på kjøkkenet og fiska fram elsklingen min! Kjenne gjennom papiret at an e go' og kald. Så finne' eg ut at eg vil venta bitte litt til. Drøya an så lenge så mulig. Eg legge sjokoladen tebake i kjøleskapet, men kamuflere an ikkje nå - sidan ungane e i seng. Så tar eg rydde-økto mi på null komma nix, og te slutt sette eg øve kaffien. I ståvo ligge boko mi klar og eg tar meg i å nynna for meg sjøl. Eg går inn i ståvo og skjenke meg sjøl litt kaffi og i det øyeblikk eg e på vei tebake te kjøkkenet for å henta troika'en min - e det som om hjarta mitt vil hoppa ut av brystet mitt!! Ute fra gongen hørre eg "Hallo.. no e eg heme igjen...." Aaarrrkkk - forbannade bergenser!!! Konne han ikkje fiska nåken timar te?? Han sko jo ikkje komma him igjen før i måro...Tunga tørka inn te sandpapir på tri sekund, håret reise seg i nakken i det eg registrere at han allerede e på kjøkkenet og har åpna kjøleskapet...

Før eg vett ordet av det, hørre eg ein GLAD ektemann ropa fra kjøkkenet: "Åå så hærlig, Grethe!! Har du kjøpt Troika til meg?? Det var snilt!!" Så komme' han labbande inn i ståvo te meg, med syndo mi mellom hendene. Eg står fremdeles me' kaffikanno i håndo og vett ikkje om eg ska le elle' grina. Han blei så glad(!) for den sjokoladen at eg nesten ikkje har samvittighet te å nekta han..

Eg står å ser på at han jafse i seg heile sjokoladen min, i sin egen øvebevisning på at eg har kjøpt 'an for å gleda han... Eg kjenne eg konne kvelt han!! Konne hoppt i strupo på han å fillerista han...

Sjøl sitte han i go'stolen å fortelle om fisketuren, og eg konne ikkje interessert meg mindre.. Alt eg tenke på e troika'en eg sko hatt - så eg ikkje fekk.. Eg ser føre meg den raue geleen, med den beige og den brune rando på kvar sia.

- Takk ska du ha, snuppa.. hørre eg gubben sei. Eg ser på 'an at han blei skikkelig glad for sjokoladen. Endo veit han ikkje at sjokoladen var min, min, miiiiiiiin !!! I to sekund står eg å vurdere om eg ska sprikka på han, og banka han raue å blå og riva han i håret, fordi han jafsa i seg MIN sjokolade.... Eller ska eg faktisk tjena to poeng på "Beste-kåna-i-verden-scalaen" og lata som om eg faktisk hadde kjøpt sjokoladen te han.?? Valget blei det sista. Men ein ting e jaffal sikkert.. I måro den dag ska eg tebake te butikken, kjøpa meg ein ny sjokolade, kjøra långt inn i skogen, setta meg på ein stubbe og så ska eg eta troika'en min heilt for meg sjøl....og det med åndenød!! Å dei to poengo eg tjente på "verdens-beste-kåna-scalaen" i dag, skal eg jammen gjera nytte av!! Vær du sikker!!!